سروش رضوان

بود به شهر خراسان بهشت ما حرمت
چه دلرباست رواق و چه دلگشا حرمت
ز خانه ام نبود تا بهشت چندان راه
مرا كه فاصله اي نيست خانه تا حرمت
طواف خانه حق آنكه كرده مي داند
كه همچو بيت خدا هست با صفا حرمت
تو كعبه فقرائی و ما فقيران را
بود به ديده ی جان، خانه خدا حرمت
بود مطاف ملائك حريم تو شب و روز
به رتبه نيست كم از عرش كبريا حرمت
اگر كه دور بود راه كربلاي حسين
به عاشقان حسين است كربلا حرمت
(شكوهی) از تو به محشر خط امان خواهد
از آنكه مأمن او هست سالها حرمت